چرایی کمک به مردم پناهجوی روهینگیا در بنگلادش؛ چرایی و چگونگی فاجعه انسانی در میانمار/مجتبی اکبری/

چرایی کمک به مردم پناهجوی روهینگیا در بنگلادش؛ چرایی و چگونگی فاجعه انسانی در میانمار/مجتبی اکبری/

بحران میانمار و برنامه هلال احمر جمهوری اسلامی ایران برای کمک به مردم پناهجوی روهینگیا در بنگلادش

وضعیت آوارگان روهینگیا

صبح روز ۲۵ آگوست امسال را می‌توان آغاز شوم یک فاجعه انسانی در استان راخین میانمار دانست. هنوز آفتاب سر نزده است که تعدادی از نفرات ارتش آزادیبخش آراکان روهینگیا به یک پایگاه پلیس در شمال استان حمله می‌کنند و در پاسخ به این حمله، ارتش میانمار آتش خود را به سوی تمام مردم خطه شمالی راخین می‌گشاید. نیروی نظامی کشور به کمک پلیس مرزی و اقلیت‌های نژادی و مذهبی دیگر، به جز مسلمانان منطقه حمله‌های بی‌وقفه خود را آغاز می‌کنند و اکنون با گذشت هفت هفته از سوزاندن اولین خانه‌های روستایی، به گفته سازمان عفو بین‌الملل «جنایتی علیه بشریت» در میانمار در جریان است. در روایتی که سازمان عفو بین‌الملل از این فاجعه انسانی بیان می‌کند نیروهای امنیتی میانمار به «سرکوب نظام‌مند، برنامه‌ریزی شده و بی‌رحمانه» علیه اقلیت روهینگیا متهم شده‌اند. نه تنها جمعیتی بیش از ۵۸۲ هزار نفر از مردم استان راخین به بنگلادش گریخته‌اند که تمام خانه‌های روستاییان مسلمان به آتش کشیده شده و زنان و دختران مسلمان مورد تعرض قرار گرفته‌اند.

جغرافیای اقلیت مسلمان روهینگیا

استان راخین در جنوب میانمار و هم‌مرز با کشور بنگلادش، یکی از متنوع‌ترین مناطق از حیث مذهب و نژاد است. حدود 2/3 میلیون نفر جمعیت دارد. بیشترین جمعیت این استان از آنِ بودایی‌های راخین است و در رتبه دوم مسلمانان استان راخین قرار دارند که بیشتر در مناطق شمالی آن سکونت داشته‌اند. آمار دقیقی از تعداد مسلمانان این کشور در دست نیست، اما آخرین ارقام احتمالی مربوط به سال ۲۰۱۴ است، زمانی که دولت میانمار برای اولین بار از اقلیت روهینگیا می‌خواهد تا در سرشماری ثبت‌نام کرده و اطلاعات دقیق خود را ثبت کنند، با این شرط که خود را اقلیت «بنگالی» بنامند. در این ماجرا، یک میلیون و ۹۰ هزار نفر ثبت‌نام نکردند که به نظر می‌رسد جمعیت همین اقلیت مسلمان را تشکیل می‌دهند. شهر مونگداو بیشترین تعداد مسلمانان میانمار را دارد، منطقه‌ای که 8/93 درصد جمعیتش مسلمان هستند و شامل ۴۴۷ روستای مسلمان‌نشین نیز هست.

در صبح بیست و پنجم آگوست امسال، اولین خانه‌ها در روستاهای همین منطقه به آتش کشیده شدند و نیروهای امنیت و پلیس به روی زنان، مردان و کودکان اسلحه کشیدند. بسیاری از خانه‌ها در حالی به آتش کشیده شدند که هنوز کودکان در داخل خانه بودند و صدها نفر زنده زنده در همین آتش سوختند. افراد پیر و کم‌توان هم قادر به فرار پابه‌پای اعضای دیگر خانواده نبودند و بر اثر ضربات باتوم و اصابت گلوله کشته شدند. این الگوی یکسان آتش‌گشایی در تمام روستاهای مسلمان‌نشین منطقه مونگداو، بوتیدانگ و راتدانگ ادامه پیدا کرد و در این میان بیشترین حجم ویران از آنِ روستاهای چات‌پین و مین‌جی بود.

تصاویر ماهواره‌ای به‌دست آمده از استان راخین نشان می‌دهد که روستاهای مسلمان‌نشین شمال استان به‌طور کامل سوخته‌اند. در برخی مناطق که علاوه بر ساکنان مسلمان، اقلیت‌های هندو و بودایی ساکن بودند، بخش‌های غیرمسلمان‌نشین عاری از هرگونه آسیب پابرجا مانده است و این تصاویر، گواهی بر سخنان شاهدان عینی به آتش کشیده شدن روستاهاست. از سوی دیگر نشان می‌دهد که دولت میانمار کاملا هدفمند و سازمان‌دهی شده به مسلمانانش حمله کرده است.

بر زنان روهینگیا چه گذشته است؟

زنان پناهجوی روزهای زیادی با پای برهنه میان تپه‌ها و مزرعه‌ها راه رفته‌اند تا به بنگلادش رسیدند. زنان و کودکان روهینگیایی در بنگلادش به کمک مبرم نیاز دارند تا روی پای خود بایستند و برای روزهای سختی که هنوز در پیش دارند، آماده شوند. به ظاهر سفر تمام شده و آنها به جغرافیای امن رسیده‌اند، اما تا زمانی که امکانات حیاتی و بهداشتی برایشان فراهم نشود، امنیتی هم در کار نیست. آنها فضای خصوصی برای شیردادن به فرزندانشان و خوابیدن ندارند. نیاز زنان تنها به آب و غذا محدود نمی‌شود، آنها به حمایت روحی نیاز بیشتری دارند؛ کسانی که با آنها به گفت‌وگو و درددل بنشینند و ساعت‌ها گریه کنند. برخی از زنان آنچنان در شوک به آتش کشیده‌شدن خانه‌هایشان هستند که شیرشان خشک شده و قادر به تغذیه فرزند خود نیستند.

فاجعه اتفاق افتاده بر زنان اقلیت مسلمان روهینگیا ابعاد وسیع‌تری دارد. بسیاری از آنها در جریان سفر روستا به روستا تا رسیدن به خاک همسایه مورد تجاوز نیروهای امنیت قرارگرفته‌اند.

وضعیت اسف بار کودکان

قریب به ۳۴۰ هزار کودک روهینگیایی در شرایطی اسفبار در کمپ‌های منطقه بازار کاکس در بنگلادش سکونت دارند، این در حالی است که این کودکان به حداقلی‌ترین شرایط زندگی همچون آب سالم، غذا، پتو و امکانات بهداشتی دسترسی نداشته و بسیاری از آنها از خانواده‌های خود بی‌خبر هستند. بسیاری از آنها به تنهایی و به دور از خانواده‌های خود فرار کرده‌اند و برخی دیگر شاهد مرگ پدرومادرهای خود بوده‌اند. چندین روز با پای پیاده سفر کرده‌اند تا به بنگلادش رسیده‌اند، اما در این کشور نیز امکاناتی برای ادامه حیاتشان فراهم نیست.

هر هفته حدود ۱۲ هزار کودک پناهجو در حالی که از گلوله و آتش خشونت گریزان هستند به مرز بنگلادش می‌رسند. آنها شاهد فجایع وحشتناکی بوده‌اند و بسیاری از آنها در حالی به مرز بنگلادش می‌رسند که گلوله خورده و خونریزی دارند. در بهترین شرایط، آنها در کمپ‌های پناهجویی بنگلادش زنده می‌مانند، اما هنوز خبری از آینده روشن و تمام‌شدن بحران زندگی‌شان نیست.

تقریبا نیمی از آوارگان روهینگیا را کودکان تشکیل مي‌دهند. آنها ناامید و ترسان به بنگلادش می‌رسند، در حالی که می‌دانند فاجعه هنوز آنها را رها نکرده و به این زودی تمام نمی‌شود. نیاز مبرم به آب آشامیدنی و توالت‌های تمیز وجود دارد. بهداشت کودکان به سختی رعایت می‌شود. اگر آنها تصور کنند که این کمپ واقعی‌ترین تصویر از جهنم است، بیراه فکر نکرده‌اند.

یک کودک از هر پنج کودک زیر ۵ سال روهینگیایی دچار سوءتغذیه است و به تغذیه و درمان دارویی نیاز دارد. احتمال گسترش بیماری‌هایی چون اسهال کودکان و پس از آن، وبا میان این کودکان بسیار بالاست. سازمان ملل در حال حاضر برآورد کرده که برای رسیدگی به وضعیت پناهجویان روهینگیا در بنگلادش بودجه‌ای معادل ۴۳۴ میلیون دلار نیاز است، این در حالی است که هنوز نیمی از این بودجه نیز برای کمک جمع‌آوری نشده است و روزبه‌روز به تعداد پناهجویان پشت مرزهای بنگلادش افزوده می‌شود.

 

 

چرا باید به آوارگان میانمار کمک کنیم؟

مسئله بحران میانمار تنها یک فاجعه در مناطقی دور از کشور ما نیست و حتی منحصرا موضوعی در چارچوب اختلافات مذهبی نمی باشد. بیش از یک میلیون انسان گرسنه و بی پناه در منطقه ای که خود دچار محرومیت های متعددی است گرد هم آمده اند و به کمک همه انسان ها احتیاج دارند. اما ما چرا باید به آنها کمک کنیم؟

  • مسأله اين است كه سكوت يا حداقل بي‌عملي جهاني در برابر اين بحران بسيار مهمتر از اصل ماجراست. شاید همین سکوت یکی از ریشه‌های اصلی بروز این فجایع است. از نظر فرد مظلوم درد ناشي از اين سكوت و بي‌تفاوتي به مراتب بارها و بارها بيشتر از اصل آن تجاوز و ظلم است، چون هميشه و در همه حال كساني پيدا مي‌شوند كه رفتارهاي ظالمانه انجام دهند و اين قابل تصور و انتظار است. آنچه كه روح و قلب يك مظلوم را جريحه‌دار مي‌كند، چيزي است كه انتظارش را ندارد و آن سكوت و بي‌عملي كساني است كه وظيفه دارند در دفاع از مظلوم اقدام كنند و ساکت تماشا می‌کنند.
    وظيفه اخلاقی ما از كجا سرچشمه مي‌گيرد؟ از اين قاعده اخلاقي كه هرچه را براي خود مي‌پسنديم، براي ديگران نيز بپسنديم يا اگر چيزي را بر خود نمي‌پسنديم، بر ديگران نيز نپسنديم. اين قاعده اخلاقي مبتني بر نوعي وحدت ميان آدميان است. اگر ما در خيابان مورد ظلم واقع شويم، چه انتظاري از ديگران داريم؟ قطعا كمك آنان را نه‌تنها مي‌طلبيم، بلكه انجام آن را يك وظيفه انسانی و اخلاقي مي‌دانيم. بنابراين اگر كسان ديگري هم در چنين وضعيتي هستند، ما نيز بايد به حكم همين وظيفه اخلاقي عمل كنيم.
  • كل جهان به سوي كوچكترشدن حركت مي‌كند. ديگر مثل قديم نيست كه اگر يك اتفاق در شرق آسيا يا جنوب آفريقا يا آمريكاي‌شمالي و جنوبي رخ دهد، ربط چنداني به ما نداشته باشد و خبرش را سال‌ها و قرن‌ها بعد مطلع شویم. اكنون وضعيت جامعه جهاني به‌گونه‌اي است كه بيش از پيش مشابه زندگی و حركت همه در روي يك كشتي بزرگ مي‌شود. به اين معنا كه آتش‌گرفتن يك گوشه كشتي در سرنوشت كلي اين كشتي و تمامي سرنشينان آن اثر دارد، از اين‌رو ديگران نمي‌توانند بي‌تفاوت نسبت به ماجرا باشند. و ضرورت کمک به همنوع نه فقط از منظر اخلاقي بلكه از منظر حفظ و صیانت از خود نيز قابل دفاع و توجيه است.
    همه ما فارغ از هر چيزي كه در ظاهر مي‌گوييم و با برخي چيزها مخالفت يا موافقت مي‌كنيم، تحت‌تأثير وجدان خود هستيم. وجدان همان دادگاهي است كه به بهترين شكل برگزار مي‌شود. مواردي پيش مي‌آيد كه نزد وجدان خود شرمنده مي‌شويم كه چرا فلان كار را انجام داديم يا چرا انجام نداديم. درحالي كه به ظاهر هيچ الزامي به انجام‌دادن و ندادن آن نداشته‌ايم. وجدان دادگاهي است كه متهم، قاضي، هيأت‌منصفه به نحوي در هم مي‌شوند و تحت‌تأثير واقعيتي فراتر از خود و منافع فردی قرار مي‌گيرند. كساني كه وجدان آسوده‌ای دارند، زندگي آرام و اخلاقي دارند. وجدان انسانی به ما دستور مي‌دهد كه نسبت به غم و اندوه و ظلم و بيداد ديگران بي‌تفاوت نباشيم. افراد نيكوكار كه خود را وقف كمك و دستگيري به ديگران كرده‌اند، وجدان راحت‌تري نسبت به كسي دارد كه در خانه‌اش همه چيز هست و مي‌داند كه در همسايگي او كساني و كودكاني هستند كه از گرسنگي در رنج هستند.
  • امروز دنيا آنقدر كوچك شده است كه همسايگي ما محدود به خانه ديوار به ديوار نمي‌شود. با وجود فضاي مجازی و اينترنت ما همه به همسايگي مردمان ديگر نقاط جهان درآمده‌ايم. اگر نتوانيم از وضعيت همسايه ديوار به ديوار خود فيلم و عكس داشته باشيم، ولي همزمان و به‌طور مستقيم مي‌توانيم كوچ اجباري صدها ‌هزار نفر از مردم را ببينيم كه قرباني بي‌تفاوتي جامعه جهاني مي‌شوند و اين بي‌تفاوتي ممكن است فردا شامل حال خيلي‌هاي ديگر ازجمله ما شود.

 

کمپین جمع آوری کمک های مردمی

«قند پارسی» عنوان کمپینی است که کمک های مردمی برای مردم آواره میانمار را جمع آوری می کند. عنوان این کمپین اشاره ای دارد به شعر معروف حافظ که می فرمود: «شکرشکن شوند همه طوطیان هند/ زین قند پارسی که به بنگاله می رود» اگر در روزگاران بسیار دور زبان شیرین پارسی هدیه ای بود از طرف فرهنگ والای ایران زمین به مردمان آن دیار، اکنون مردم شریف ایران برای دستگیری از مردم رنجور، مظلوم و پناه جوی آن دیار کمک های خود را راهی این منطقه دور در مرزهای بنگلادش و میانمار می کنند.

  • درگاه پرداخت موبایلی *724# سامانه اصلی دریافت کمک های مردمی است. مشارکت کنندگان از طریق درگاه پرداخت اینترنتی به آدرس rcs.ir نیز می توانند کمک های خود را ارسال کنند. به علاوه شماره حساب 99999 جمعیت هلال احمر در کلیه بانک ها نیز آماده دریافت این کمک ها می باشد.
  • به دلیل دوری راه و هزینه گزاف، انتقال کالا به مرز بنگلادش به صرفه نمی باشد. مضافا نیازهای آن منطقه متناسب با شرایط جغرافیایی و فرهنگی با کشور ما متفاوت است و به همین دلیل دریافت کمک های غیرنقدی اصلا قابل انجام نمی باشد.
  • جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک نهاد کمک رسان بین المللی با ارزیابی دقیق نیازهای آن منطقه کمک های خود را در چهار محور زیر برنامه ریزی کرده که از این کمک های مردمی جهت تکمیل این چهار محور استفاده می شود:
  • احداث بیمارستان صحرایی 32 تختخوابی برای ارایه خدمات بهداشتی و درمانی به پناه جویان
  • ارایه بیست هزار وعده غذای گرم در روز به مدت حداقل سه ماه
  • ارایه کمک های تغذیه ای و دارویی به بیش از 25 هزار مادر باردار
  • کمک به بیش از 14 هزار کودک بی سرپرست آواره در میا ن مردم

مطالب پیشنهادی :

درباره نویسنده

603 مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

تمام حقوق این سایت برای © 2017 سوادکوه نیوز. محفوظ است.
طراحی و اجرا محمد یوسفی سرخی