اشک «بودا» از سیاست‌زدگی «نیروانا»؛ 2 جایزه صلح نوبل بودایی در کنار کشتار مسلمانان میانمار

اشک «بودا» از سیاست‌زدگی «نیروانا»؛ 2 جایزه صلح نوبل بودایی در کنار کشتار مسلمانان میانمار

جوایز صلح نوبل در دستان رهبر بوداییان تبت و شخصیت قدرتمند میانمار فجایع کشتار مسلمانان را ندیده می‌گیرند.

به گزارش سایت خبری تحلیلی اخبار سوادکوه(سوادکوه‌نیوز) و خبرگزاری فارس از شهرستان سوادکوه، انسانیت و توجه به ارزش‌های آن از شاخص‌های پذیرفته‌شده افکار آزادی‌خواهی و تمدن است و زیر‌پا‌گذاشتن آن باعث رنجش روحی می‌شود.

در کشور میانمار شاهد فجایعی هستیم که توان مشاهده عکس‌ها و فیلم‌های آن در توان بسیاری از افراد نیست و در آن ارزش‌های انسانی و اخلاقی به وضوح لگد‌مال می‌شود.

«روهینگیایی‌ها» اقلیت حدود 6 میلیون نفری مسلمان در کشور حدود 75 میلیون‌تفری میانمار هستند

که در ایالت «راخین» در غرب میانمار زندگی می‌کنند و البته تعداد مسلمان‌های این کشور تا 8 میلیون نفر و بیشتر هم اعلام کردند و با توجه به عقب‌ماندگی مختلف این کشور، آمار صحیحی از جمعیت و اقلیت‌ها در آن کشور وجود ندارد و بر طبق نظر سازمان ملل متحد، مسلمانان در کشور میانمار اقلیتی هستند که بیشترین صدمه و شکنجه را به عنوان اقلیت در سراسر جهان متحمل شدند و این موضوع از زمان استقلال این کشور از سال 1948 تاکنون وجود دارد.

«آنگ‌سان‌سوچی» فرزند ژنرال ارتشی است که توافق‌نامه استقلال میانمار را امضا کرد و «آنگ‌سان‌سوچی» با الهام از مبارزه بدون‌خشونت «مهاتما گاندی» رهبر هندوستان وارد سیاست شد و بیش از 15 سال در بازداشت خانگی ارتش و دولت نظامی بود و با اقبال عمومی به عنوان رهبر حزب برنده در سطح جهانی مطرح شد ولی به دلیل تبعیت انگلیسی فرزندش موفق به انتخاب برترین شخصیت اجرایی این کشور نشد و در سال 1991 موفق به دریافت جایزه نوبل شد.

شعار او در تبلیغات سیاسی «اتحاد، نظم و عشق» بود که ریشه در اعتقادات «بودا» داشت. هدف اصلی «بودا» در رفع درد‌های بشری و روش صحیح در ابعاد مختلف زندگی بیان شد و آنچه در کشور میانمار رخ داد را می‌توان میدان آزمونی برای مدعیان حقوق بشر دانست و این فرضیه را به آزمون گذاشت که مدعیان غربی حقوق بشر و دموکراسی تا چه مرحله‌ای ارزش‌های انسانی را مهم می‌دانند و منافع سیاسی و اقتصادی آنان باعث ندیدن ارزش‌های انسانی می‌شود.

مسامانان میانمار سابقه قرن‌ها حضور در این کشور را دارند ولی توسط دولت متهم به خارجی‌بودن می‌شوند و در حقوق شهروندی این کشور، 9 اقلیت از 144 اقلیت بدون حقوق شهروندی نامیده می‌شوند که قوم «روهینگیایی‌ها» یکی از آن اقوام است.

اخراج یک قوم از بدنه کشور با بهانه پایان درگیری‌ها و سکوت در برابر جنایاتی که در 3 روز تا 4 هزار نفر به شکل فجیع کشته می‌شوند و کودکانی که سر‌بریده‌می‌شوند و ترس و نگرانی و استیصال از چهره آنان هویدا می‌شود و کشور‌های همسایه هم روی‌خوش به آنها نشان نمی‌دهند یک غم‌نامه واقعی انسانی است.

«آنگ‌سان‌سوچی» به عنوان قدرت‌مند‌تر‌ین شخصیت کشور میانمار و «دالایی‌لامای چهاردهم» رهبر بوداییان تبت به عنوان چهره با‌نفوذ مذهبی که به ترتیب در سال‌های 1991 و 1989 موفق به دریافت جایزه نوبل شدند، می‌توانستند به عنوان ناجیان انسانی از کشتار هزاران نفر از انسان‌های بی‌دفاع جلوگیری کنند ولی «سوچی» از اخراج 800 هزار نفر از مسلمانان و بزرگ‌نمایی این کشتار سخن می‌گوید و «دالایی‌لاما» تنها به ابراز تأسف که مشخص نیست برای بوداییان است و یا برای مسلمانان، اکتفا می‌کند.

عدم حمایت از اقلیت دینی و یا اجتماعی توسط دارندگان بودایی جوایز صلح نوبل در کشور فقر‌زده میانمار که با سطح پایین فرهنگی و شهر‌نشینی حدود 25 درصدی روبرو است باعث انتقاد کارشناسان از سیاسی‌بودن جایزه نوبل خبر می‌دهد.

جایزه صلح نوبل در قرن 21 می‌توانست پشتیبان اقدامات انسانی برای دفاع از حقوق‌بشر باشد ولی به نظر می‌رسد در حد ویترین مناسبات سیاسی باقی ماند و البته ایجاد پایگاه نظامی امریکا در میانمار و در همسایگی کشور چین هم ابزاری برای چراغ سبز امریکا محسوب می‌شود.

مناسبات سیاسی بین‌المللی نشان داده است که سازمان‌های بین‌المللی در موضوع‌هایی مانند ظلم و تعدی به مسلمانان، تنها به بیانیه‌های بی‌اثر و عدم اقدامات مؤثر بر علیه کشور‌های ظالم اکتفا می‌کنند و تنها راهکاری که کشور‌های مسلمان، یا اقلیت‌ها و یا ملت‌های مستضعف در پیش‌روی خود دارند، مجهز‌شدن به ابزار‌های مختلف قدرت و مقاومت در برابر ظلم‌ها است و تجربه جمهوری اسلامی ایران، حزب‌الله لبنان، سوریه و عراق در سال‌های اخبر بیانگر موفقیت این راهکار است.

با نگاهی بر دارندگان جوایز صلح نوبل در سال‌های اخیر بر نوعی هماهنگی دارندگان آن با سیاست‌های خاص نظام اختاپوسی استکباری را مشاهده می‌کنیم و اهدای آن به رئیس‌جمهور امریکا در حالی که سربازانش در عراق و افغانستان و هزاران کیلومتر‌ دورتر از سرزمین خود در حال کشتار و اشغال‌گری بودند و اهدای جایزه صلح نوبل به 3 صهیونیسم که تروریسم دولتی در اولویت سیاست ‌آنان قرار دارد بیانگر نگاه سیاست‌زده به جایزه صلح نوبل است و امید به دارندگان آن برای تقویت صلح پایدار، سرابی بیش نیست.

اشک «بودا» از سیاست‌زدگی «نیروانا» که آرامش مطلق ذهنی و رستگاری است را می‌توان در میانمار مشاهده کرد و هدف کاهش درد‌های بشری در آموزه‌های بودا را در زیر پا‌های مدعیان آن مشاهده کرد.

عمران اکبرنژاد

مطالب پیشنهادی :

درباره نویسنده

474 مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

تمام حقوق این سایت برای © 2017 سوادکوه نیوز. محفوظ است.
طراحی و اجرا محمد یوسفی سرخی